Artikelen

Altijd beter

Afdrukken
Natuurlijk kan het altijd beter.” Topzinnetje. Want het geeft zowel de motivatie weer om dóór te trainen, als de relativering van het zojuist bereikte wedstrijdresultaat. Evenzo tijdens de halve marathon Groet uit Schoorl. Mijn plannen zijn duidelijk en vastomlijnd. Na jaren van stagnatie moet die 1 uur 36 op de 21,1 kilometer uit de boeken. Na die topdag in Egmond een maand geleden moet het zeker lukken… Het startschot  klinkt. Temperatuur rond het vriespunt. Duizenden lopers gaan van start en ik ben er weer bij. Concentratie is belangrijk voor me, dus focus ik op soepelheid, rustig ademhalen en vooral: beheersing. Zou ik toch moeten kunnen na tien jaar trainen.

Groet uit Schoorl   Groet uit Schoorl
Groet uit Schoorl  

Zie ik na een kilometer of vijf eerst Bas Ranzijn – toch ook niet de eerste de beste - me al met groot gemak inhalen, word ik bij de achtste kilometer bijgehaald door een compact sportlijf met een soepele tred. Het blijkt een aardige vent. En dat niet alleen, hij is ook nog triatleet en hij kletst graag. Dat kom je niet vaak tegen. We raken aan de praat. Over successen – de zijne dus - in Barcelona, in Antwerpen, in Almere. Over meedoen met de elite op de Olympische afstand en de oprechte verbazing over zijn alsmaar teruglopende tijden. Het is een imposante erelijst. Ik kan me eigenlijk geen wedstrijd van mezelf herinneren die ook maar in de buurt komt van die van Sportmans. Uiteindelijk komt het op mijn ideetjes over de eindtijd die ik in Schoorl hoop te realiseren. Met geveinsde nonchalance verklap ik dat 1 uur 35 wel héél mooi zou zijn. “Man, als we zo doorgaan, haal je de 1 uur 30 nog!”
Dat was de genadeklap. Weg concentratie, weg beheersing, weg vastberadenheid. Ik loop veel te hard. Na nog twee kilometer zie ik mijn tijdelijke loopmaat met gemak van me weglopen en ik begin aan het eindeloze vervolg van Groet uit Schoorl. Kilometer na kilometer bikkel ik door en zie mijn tijden oplopen. Groet ligt grimmig en grijs in de verte. Het zal toch niet gebeuren...

Uiteindelijk – de internationale vedette, maar ook trainingsmaat Bas Ranzijn zitten dan al lang aan de warme chocolademelk – krijg ik de finishboog en de klok in zicht: 1 uur 34 en nog wat. Ik zet alles op alles en zie het eindresultaat niet meteen (doodmoe, dus een sprint met de ogen dicht). Maar uiteindelijk wordt het 1.35.24, volgens Le Champion. Gelukt dus. Dat wel. Maar het kan altijd beter…

AddThis Social Bookmark Button
Copyright Duursport DEM - zwemmen, fietsen, hardlopen, triathlon, Beverwijk. Duursport DEM - zwemmen, fietsen, hardlopen, triathlon, Beverwijk.
Templates Joomla 1.7 by Wordpress themes free