Artikelen

De hele van Almere

Afdrukken

 Of hoe het onmogelijke tòch mogelijk werd

De hele van Almere

Eigenlijk is de wedstrijddag alleen het slotstuk, het finale akkoord. Die lange lange weken en maanden daarvoor, dàt zijn de momenten waarop de hele triathlon zich echt afspeelt. ’s Morgens voor zessen rennend door het bos. Helemaal alleen op de pedalen stampend in de uitgestrekte grijze polder.  Baan na baan zwemmend na een zware werkdag.  In het donker in de tuin onzichtbaar afziend op de hometrainer. Trainen op  vakantie. Trainen op nieuwjaarsdag. Trainen voor èn na het werk, twee keer per dag. Week in week uit, de ene maand na de andere.

3,8 kilometer zwemmen
180 kilometer fietsen
42,2 kilometer hardlopen

Op 14 september 2013 betaalde alle trainingsarbeid zich uit. Om half acht ’s morgens lag ik in het frisse Weerwater in Almere Stad en begon ik aan een dag die bijna twaalf uur zou duren. Het zwemmen ging goed, op een schop in het gezicht na, waarbij ik bijna mijn zwembrilletje verloor. De eerste ronde van 1.900 meter ging vlot voorbij, ik zwom krap om de boeien heen, en had goed de ruimte om ontspannen te zwemmen. Na de tweede makkelijke ronde  kwam ik nog fris uit het water.
Ook het fietsen bestond uit twee ronden. Twee keer onder een loodgrijze hemel en door de striemende regen naar Lelystad en Zeewolde. Werd ik in de eerste ronde nog ingehaald, in de tweede ronde schoof ik op in het deelnemersveld. Zelden heb ik zoveel pechgevallen – vooral lekke banden – gezien. En zelden zag ik zoveel mensen afzien op de fiets. Steeds verzitten, steeds even staan op de pedalen, om weer te gaan zitten en schokschouderend verder tegen de wind in te werken. Ook bij mij begon het te tellen…
Na 160 kilometer diende zich dé wanhoopsgedachte van de triatleet bij me aan: eigenlijk ben ik al kapot. Goed, het fietsen zal ik afmaken. Maar dan nog een marathon. Ik dacht aan de uitputtende 42 kilometer die ik eerder in het jaar in Apeldoorn aflegde. Aan hoe zwaar dat was, alléén lopen.  Ik was doornat, had het koud en begon ermee rekening te houden dat het toch niet zou lukken.
Op dat moment werd me duidelijk dat triathlon net zoveel mentale als lichamelijke kracht vergt. Begon mezelf toe te spreken, misschien wel hardop.  “42 kilometer, dat zijn vier rondjes van 10-en-een-beetje. Vier keer van huis naar het strand en terug. Vier keer een kort trainingsloopje. En dan mag je stoppen, iets warms aantrekken, terugkijken.” Heb het fietsen voltooid en ben gestopt op m’n horloge te kijken.  Heb rustig m’n loopschoenen aangedaan. Wat droogs aangetrokken en ben gaan lopen. En eigenlijk wist ik het na drie kilometer al. Die dag ging het gebeuren! Ik ga finishen op de Esplanade in Almere, wat er ook gebeurt.  Dit wordt mijn Ironman.
En zo is het gegaan. Ben de tijd vergeten, heb gelopen, gegeten, gedronken en gekletst met andere deelnemers, toeschouwers en vrijwilligers. En na 11 uur en 49 minuten was er de finishboog. De laatste mooie 150 meters liep ik samen met mijn dochter Annabel, die nu net zou oud is als ik, toen ik voor het eerst op TV iets zag over een monsterlijk lange wedstrijd die vanuit Hawaii naar Nederland was gekomen….
Een prachtige dag, ongelofelijk dat het tòch kan.

De inspiratie van Gregor en Axel
In mijn geval begonnen de triathlonplannen lang geleden. Begin jaren tachtig zag ik Gregor Stam en Axel Koenders bij de AVRO op TV ongehoord zware wedstrijden winnen. Drie sporten in één! Onvoorstelbare afstanden bovendien. Een fenomeen dat rechtstreeks vanuit het tropische Hawaii kwam overwaaien naar toen nog een van de meest desolate plekken van Europa: de Holland Triathlon in Almere. Toen, nu ruim dertig jaar geleden, sprak ik het met mezelf af. Dat zàl ik een keer doen…

Een sterveling van 14
De harde werkelijkheid diende zich eigenlijk de dag erna al aan, toen ik ging rekenen : 3,8 kilometer zwemmen, dat waren 152 onoverbrugbare baantjes in ons Alkmaarse zwembad. En ik had op mijn racefiets weliswaar al eens 120 kilometer gereden, maar dat was dan toch nog slechts een dagvullende toertocht van tweederde van de beoogde wedstrijdlengte. Om over de marathon maar te zwijgen.
Inmiddels beleven we de tweede of derde hardloopgolf, maar toen Gerard Nijboer zijn successen vierde leek een marathon lopen nog welhaast een dodelijke hobby. Knap van Gregor, knap van Axel, knap van Gerard. Maar voor stervelingen van veertien toch echt onbereikbaar.

Teveel gevraagd
Heb in de jaren daarna meerdere pogingen gedaan. De belangrijkste was die waarin ik besloot ècht te leren zwemmen. Dat lukte, bij TCZ in Oostzaan. Maar ja, dat lopen he? Dat hoort er ook bij. En dan nog fietsen. Het bleek opnieuw niet te combineren. Ik was inmiddels 35, had een kind, een vrouw en een baan en daar ging alle tijd wel in zitten. Trainen, dat kon, maar in het weekend. Of misschien op een zomeravond.
Vervolgens heb ik het lopen serieus opgepakt. Met enig succes. In de afgelopen tien jaar vijf keer een marathon gelopen, tientallen halve marathons en crossloopjes. Af en toe fietsen, natuurlijk. Maar de combinatie? Die ene wedstrijd? Teveel gevraagd, echt teveel gevraagd.

Iron journey
De doorbraak kwam bij DEM. In het Beverwijkse Sportfondsenbad kwam ik ze tegen. Jongens zoals ik, met dien verstande dat zij het wèl hadden doorgezet. Kwart triathlons, halve en enkelen meerdere malen een hele. Een sfeer waarin het onmogelijke, gewoon mogelijk was. Dit bleek de ideale omgeving om van mijn plannen werkelijkheid te maken. Samen trainen, trainingstips uitwisselen, de inspiratie die uit elkaars prestaties sprak, het vormde een ideale voedingsbodem voor mijn ambities. Mijn iron journey was eindelijk echt begonnen! Na enkele sprints, olympische afstanden en twee halve triathlons  was het op 14 september 2013 eindelijk zover. Lang, lang nadat Gregor en Axel er triomfeerden, stalde ik mijn fiets in de Almeerse wisselzone, legde ik mijn loopschoenen klaar en trok ik mijn wetsuit aan…

Bart Zwagemaker

AddThis Social Bookmark Button
Copyright Duursport DEM - zwemmen, fietsen, hardlopen, triathlon, Beverwijk. Duursport DEM - zwemmen, fietsen, hardlopen, triathlon, Beverwijk.
Templates Joomla 1.7 by Wordpress themes free