Artikelen

D-Day voor DEM

Afdrukken

Een mooie dag was het zonder meer voor de DEM-die hards. Zondag 7 juni 2015. Was de ene equipe aanwezig in het Duitse Kraichgau, de andere moest het waar gaan maken tijdens de tweede competitiewedstrijd in de eerste divisie triathlon in Almere. Nu is de druk van zo’n IRONMAN 70.3 niet te onderschatten, natuurlijk niet, maar als het om een teamprestatie gaat, dan drukt de clubeer als een zware verantwoordelijkheid. Dat spreekt.

Captain Erwin had het goed voorbereid. De orders hieronder en daarop volgende dienstbevelen dirigeerden ons naar het Catamaranstrand in Almere om 11.30 uur sharp. Het leek mij een goed idee om op de fiets naar Almere te gaan. Even warm draaien. Dat gebeurde ook, maar tevens met mijn achterwiel. Wat het bij Krommenie nog een klein tikje in de naaf, in Zaandam was al sprake van een niet te ontkennen gehamer. In Amsterdam Noord kon ik het niet meer negeren: een ratel waar de Boxmeerse carnavalsvereniging jaloers op zou zijn.

Nu ben ik niet zo héél technisch… en wat doe je als je het niet meer weet? De captain bellen! Die had er alle begrip voor: “Vervelend! Maar we zitten al in de auto. En we gaan niet meer terug! In Almere hebben ze vast gereedschap!” Met 30 kloeke kilometers voor de boeg en daarna nog een wedstrijd te verrijden, putte ik daar wel kracht uit.

En toen geschiedde het mirakel. Ik draai vertwijfeld nog wat aan dat wiel. De andere kant op. Tja. Dacht nog even aan dat barmhartige “We gaan niet meer terug!” en guess what – die ratel is weg! Maar dan ook totaal. Een wonderbaarlijke genezing.  Erwin, dat telefoontje werkte therapeutisch. Echt! Kunnen Piet de Wit, Johan Imming, Kroone en Liefting en hoe die lui ook allemaal heten niet tegenop.



Aangekomen in Almere het bekende tafereel. Een verzameling fitte Henkies – ze worden ieder jaar jonger – een straffe bries, witkoppige golven en een moordend dijkparcours. Met Maestro Schaapers in de equipe voelde ik dat ik – wat er ook gebeuren zou – zwemmend wel moést presteren. Dan maar in dat kolkende Markermeer. En zo is het gebeurd. Onder de aanmoedigingen van René (na die spinninglessen durf ik gewoon niet meer te verslappen) die toch meegekomen is ondanks een dubbele longontsteking, ging het niet onaardig. Stefan spurtte op het laatst nog even in ruim 22 minuten door het Almeerse maanlandschap en vijf kwartier na de hellestart op het strand staan Coach René, Hans, Erwin en Stefan lekker te praten bij de finish en zijg ik amechtig ineen. Maestro Schaapers: “Kijk hij kan niet meer praten!” De captain: “Wel gezellig dat-ie er bij was!” en bright young man Stefan: “Ja, wat ging dat lopen lekker”. Caramba. Ik probeerde uit alle macht aan mannen van de Kraichgau-equipe te denken die op dat moment ook aan de laatste kilometers bezig waren. Die hadden het vast nóg zwaarder. Toch? Toch?

Met maximaal 25 km/uur peddelde ik later die middag terug naar Castricum. Best lekker gereden & gelopen en zeker naar tevredenheid gezwommen.

Mooie dag is het geweest, die 7e juni. Met zo’n kleine vereniging een dergelijke prestatie neerzetten op twee wedstrijdlocaties, geweldig! Mannen bedankt!

Bart Zwagemaker

AddThis Social Bookmark Button
Copyright Duursport DEM - zwemmen, fietsen, hardlopen, triathlon, Beverwijk. Duursport DEM - zwemmen, fietsen, hardlopen, triathlon, Beverwijk.
Templates Joomla 1.7 by Wordpress themes free