De Challenge van Almere 14 september 2013…

 Het zou mijn wedstrijd moeten worden.

Almere 2013

Het hele jaar getraind voor 1 of 2 piek momenten om dan te laten zien wat ik kan, wat ik waard ben en dan is het altijd mooi als dat een wedstrijd van allure is. Eentje waar je je kan meten met de besten. Almere is zo’n wedstrijd.  Vooral de hele triatlon is goed vertegenwoordigd, maar ook op de halve is er een sterk deelnemersveld. Dit jaar heb ik me qua training toegelegd op meer snelheid. Dat houdt in: minder lange trainingen, maar juist kortere en explosievere om zodoende meer snelheid op te bouwen. Met als doel natuurlijk om volgend jaar de hele triatlon in een snellere tijd te kunnen doen. Mijn kracht ligt tot nu toe op de langere afstand en wat minder op de kortere sprint afstand. Maar om die snelheid op te bouwen heb ik dit jaar dus voornamelijk kortere wedstrijden gedaan. (zie uitslagen)

Almere………….Aan de voorbereidingen lag het niet.
-    Voldoende getraind (nog meer dan vorig jaar).
-    De week ervoor voldoende rust, zelfs een massage genomen.
-    Goed materiaal: nieuwe Zipp wielen en zelfs voor deze gelegenheid een dicht achterwiel gehuurd.
-    Het parcours al een keer op de fiets afgelegd.
-    De dag van tevoren zelf alle spullen al gebracht.

De woensdag ervoor samen met Micheal en Cor en Jan het rondje alvast gefietst. Jan en Cor zijn locals, dus die wisten goed de weg. Kon ik meteen mijn gehuurde dichte wiel testen en controleren of deze goed op mijn fiets paste. Het rondje was op zich goed te doen, maar het was niet echt een lekker fietsrondje. Er zaten een paar smalle stukken en ook een aantal slechte stukken in de weg, zo lagen de betonplaten met enig hoogte verschil naast elkaar. Belangrijk dus om goed met je handen op het stuur te rijden, want regelmatig waren er toch harde klappen en dat is dan nog maar met het proefrijden. Tijdens de wedstrijd gaat het nog een tandje harder.

Vrijdag  13e september
Op vrijdag konden we al inchecken en het nummer en de rest van de gegevens ophalen. Ik had met Micheal Dirkzwager en Frank Walta contact gehad en we hadden daar afgesproken om onze spullen in te checken. Het is toch altijd stressen voor een wedstrijd met je spullen klaarzetten enzo, en dan  is het fijn als het de dag ervoor al kan. Er werd alleen heel slecht weer verwacht (veel regen) en we moesten onze fiets buiten zetten zonder bescherming. Dat had ik zelf moeten regelen, maar had daar niet op gerekend.
Ik kreeg een blauw tasje voor mijn hardloop spullen, een rode voor de fiets en een groene voor na de wedstrijd. Nummer voor mijn fiets, nummer voor de helm en nummer voor mijn shirt: 1184, een mooi nummer. En hetzelfde nummer als Bas een week daarvoor in Las Vegas had, wat een toeval.

De avond van te voren lekker pasta gegeten en spullen klaar gezet voor de volgende dag. Ik wilde een beetje op tijd naar bed want het wekkertje zou om 5:15 afgaan. Uiteindelijk ging ik toch pas om 23:45 slapen!

15 september 5:15 uur  ……………..De dag van de wedstrijd.
Een kort nachtje, maar wel lekker geslapen. Op buienradar zag het er niet hoopvol uit. Er werd tot het begin van de middag alleen maar regen verwacht. Goed, met zwemmen maakt dat niet veel uit maar met fietsen is het toch wel lekker als je een beetje droog op de fiets zit. Maar ja, daar kan niemand wat aan veranderen.
Ik was op tijd vertrokken, het was lekker rustig op de weg en ik wist waar ik moest zijn. Meteen mijn spullen in orde gemaakt. De schoenen op de fiets geklemd en de bidons en voeding op en aan de fiets bevestigd. Ik moest eerst nog even naar het toilet, maar er was geen wc-papier in de eco-toilet, dus besloot toch maar niet te gaan.  
Ik hoorde Annemarie Jorritsma het startschot geven van de hele triatlon. Wij startten veertig minuten later. Dat kwam mooi uit, want ik was nog niet helemaal klaar. Je zag iedereen met gespannen gezichten lopen. Je merkte dat het niets meer te maken had met een lekker recreatief loopje of een dagje plezier maken. Dit was voor velen een overlevingstocht. Ik zag veel gespannen gezichten, iedereen was geconcentreerd en er werd weinig lachen. Hier en daar werd wat gepraat en ergens zat iemand z’n banaantje op te eten. Weer een ander was aan het inzwaaien of nog wat aan zijn fiets aan het rommelen.
De eerste deelnemers van de hele triatlon kwamen door voor hun eerste rondje. Voor ons was het toen nog 10 minuten tot de start. Ik vind het altijd moeilijk om mijn positie te bepalen aan de start van het zwemmen. Ik hou niet van al het gedrang en wil eigenlijk gelijk in mijn slag komen en met de snellere meezwemmen. Ik kon hier de zijkant wel opzoeken maar dan moest ik meer zwemmen en kwam ik waarschijnlijk ook in het gedrang. Dus toch maar gewoon in het midden starten, en dan zou ik wel hoe het zou lopen.  De watertemperatuur was goed, althans niet koud. Het was nog wel een beetje donker en het regende, dat maakte het misschien minder aangenaam om in het water te liggen. Je lag tussen de waterplanten en ook dat was wel een beetje vervelend, want ik wilde niet een hele sliert waterplanten achter me aan slepen. Voor m´n gevoel was het nog een minuut of 3, maar ik liet me toch weer verassen door het startschot. Dat was jammer, want dat waren net de meters waardoor ik niet weg kon zwemmen en toch weer aan het knokken was in het water. En dat remde alleen nog maar meer af. (tip 1 voor mezelf: beter over positie nadenken en niet laten verrassen)
 

De eerste 500 meter was dan ook wel roeien. Ik kreeg links en rechts wat knallen en werd zelfs ingesloten. Maar ik ramde zelf ook gewoon door en ging niet over op schoolslag. Rechts van mij zat nog een vervelend mannetje die telkens tegen mij op zwom. We hadden hetzelfde tempo en ik kon niet van hem los komen. Hij wilde naar binnen zwemmen en ik wilde juist naar buiten. Ik wilde in een rechte lijn naar de boei waar we omheen moesten. Ik hield koers en de jongen naast me was het zat en hij zwom half over mij heen om naar binnen te gaan. Geen idee wie het was maar hij was weg en ik kon lekker in mijn slag komen. Voor me zwom iemand die een goed tempo had en ik volgde en kwam zo aan de binnenkant terecht. Niet helemaal mijn favoriete plek omdat ik dan krap om de boei moest zwemmen en omdat iedereen dat meestal wil, geeft het veel gedrang waardoor je uit je slag komt. Het leek wel als of iedereen daar bang voor was en de meesten hielden lekker breed aan zodat ik gemakkelijk en snel om de boei zwom en gelijk afstand kon nemen. Lekker in mijn slag zocht ik iemand op waar ik achter aan kon zwemmen. Dat lukte pas bij de 2e boei en toen moesten we nog ongeveer 700 meter. Het werd al iets lichter, maar het regende nog steeds. Ik had een lekker tempo maar kreeg onderweg toch nog even een lekkere knal op mijn neus. De adrenaline zorgde ervoor dat ik het snel vergat.

Aangekomen bij de kant, rende ik naar de plek waar ik de fietsspullen kon pakken en waar ik mijn zwempak uit kon trekken. Dat ging nog steeds niet helemaal super snel, maar toch al een stuk sneller dan in eerdere wedstrijden. De zwemspullen deed ik eerst in de tas, eerst mijn bril en badmuts en daarna mijn pak. Ik trok het koord dicht en gaf de tas af en liep samen met Micheal Dirkzwager naar de fiets toe. Ik drukte mijn stopwatch in en die gaf 30 minuten rond en ik was al klaar om op de fiets te springen. Een prima tijd tot zover. Michael was iets eerder uit het water gekomen, want hij had zijn wielrenschoenen al aan. Ik liep op mijn blote voeten naar de fiets toe. Ik had de schoenen al op de trappers zitten. Het was een groot parc feme, zeker 250 meter en dat rende een stuk beter op mijn blote voeten dan op mijn wielrenschoenen. Er lag wel een keurige mat, maar het bleef glad op die schoenen. Ik nam hierdoor iets afstand, maar weet niet meer precies hoeveel.  

Almere 2013

Het regende op dat moment hard en om Almere uit te rijden moest ik een paar scherpe bochten nemen. Ik moest mezelf tot de orde roepen om niet al teveel risico te nemen anders zou ik nog onderuit gaan ook. Op datzelfde moment werd ik ingehaald door een ambulance motor en na een paar 100 meter zag ik dat er al één de bocht was uit gevlogen en in de berm lag. Drie bochten later moest ik ook iets uitwijken vanwege een manoeuvre van mijn voorganger, waardoor ik een bocht ook iets wijder nam en over de curve Stone reed die in de bocht lag. Met een auto nog wel te doen, maar op de fiets zijn dat kei harde klappen en mijn bidons vielen dan ook allebei van mijn fiets af en ook mijn gaspatroon om de band mee op te pompen in geval van pech viel (tip  2 voor mezelf: dit beter bevestigen aan de fiets). Maar ook mijn stuur kreeg een oplawaai waardoor hij helemaal naar beneden gericht stond. Lekker met nog 87 km te gaan. Al snel vulde ik mijn drank tekort aan en gelukkig was de voeding blijven zitten dus als ik geen lekke band zou krijgen, dan redde ik het wel met dat stuur wat een beetje naar beneden stond.  

Almere 2013

Na 45 minuten reed ik door een bocht en ik voelde dat het voorwiel een stuk zwaarder ging. Nee godv…..de godv….. Voor een bocht moest ik stoppen want mijn band was helemaal lek. Er stonden een aantal supporters en ik vroeg of misschien iemand een pomp had. ‘Ja, hier ligt er een in de auto’ zei een supporter. Mooi. Ik wisselde de band, leende de pomp en vervolgde mijn weg weer. Met 5:48 seconden tijdverlies dat valt te overzien. (Tip 3 juiste bandenkeuze maken) Wel balen, want waar ik op die dijk lekker aan het stumpen was geweest, moest ik ze nu allemaal weer gaan inhalen. Het fietspad bleef een beetje eng, glad, smal en af en toe kuilen en drempels. Ik vond dat ze zeer oplettend waren op stayeren (waar ik volgens mijn teammaatjes een ster in ben.) In deze wedstrijd was het onmogelijk, de ene motor volgde de ander op en zij waren zeer streng. Zelfs al reed je op 8 meter erachter dan maanden ze je naar 10 meter te gaan. Dit vond ik prima, zolang ze maar consequent waren. Ik had het tempo er lekker in maar merkte wel dat ik met wind mee meer mensen inhaalde dan met wind tegen. Ook op de dijk bij het Eemmeer reed ik lekker door. Aan het einde zag ik Micheal de lus terug rijden en ik moest nog heen. Ik klokte de achterstand. Op ongeveer vier minuten reed ik achter hem aan. Dat moest ik wel goed kunnen maken met het lopen. Nog een paar kilometer naar de wissel van het lopen. Het was inmiddels droog, althans het regende niet meer maar de straten waren wel nog nat. De wissel van het fietsen ging ook goed. Ik trok mijn voeten uit de schoen en liet de schoenen op de pedalen zitten. Ik rende naar de plek waar ik mijn fiets neer moest zetten en moest toch even goed kijken (tip 4: ook van de andere kant het parcours verkennen). Ik zat een rij te ver, maar kon er gelukkig tussendoor waardoor er geen onnodig oponthoud was. Ik was nog wel helemaal doorweekt van het fietsen en m’n benen en voeten waren nog nat. Gelukkig had ik wel sokken klaar liggen. Bij het weglopen zag ik Tonny met Marian en Bas, altijd fijn voor wat aanmoediging. Ik wist dat Michaël een minuut of 3 a 4 voorsprong had. Mijn benen voelden goed en ik liep gemakkelijk weg. Ik haalde de een naar de ander in en na de eerste servicepost raakte ik een beetje alleen en had ik geen zicht meer op m’n voorgangers. Dat was jammer, want dat is altijd een mooi punt om op te richten. (Zeker wanneer je sneller bent, dan loop je lekker in op je voorganger en kan je hem mooi volgen. Anders is het vaak toch een beetje zoeken). Op dat moment stond er een bord midden op het fietspad met een pijl naar de overkant. Ik volgde de pijl en na 500 meter kwam ik weer op de weg waar ik 15 minuten geleden ook was geweest. Ik merkte dat het niet goed ging, maar een verkeerregelaar wees mij de richting van het parcours op. Ik liep nog 500 meter door, maar zag dat er achter ons niemand meer kwam. Er was nog één jongen die vlak achter mij zat, maar daarna kwam er niemand meer. Vloekend en scheldend stopte ik bij het eerste verzorgingspunt. Samen met de andere jongen liep ik terug naar het punt waar we weer het parcours op kwamen. Boos en met vuur uit mijn ogen liep ik op die man af die ons het pad had opgestuurd. Ik vroeg waarom hij ons die kant op stuurde als wij van een kant af kwamen waar helemaal geen lopers vandaan zouden moeten komen. Hij liet zien waar we zaten en verontschuldigde zich. We liepen terug, maar ik had er flink de pest in. Opeens wist ik waar het fout was gegaan. Bij dat bord op het fietspad stond wat Almerense jeugd te lachen. Zij hebben het bord waarschijnlijk midden op de weg gezet, waardoor wij fout zijn gelopen. De spirit om een snellere tijd neer te zetten, was er inmiddels wel uit maar van opgeven wilde ik niks weten. Ik merkte wel dat het in mijn schoenen niet helemaal goed ging. Al die nattigheid en het zand schuurden er flink op los, waardoor ik inmiddels ook nog behoorlijk wat last had van blaren. Wat een teleurstelling. Dit moest mijn wedstrijd worden en dan liep het zo. Boos en teleurgesteld liep ik verder. Nog 1 rondje te gaan. Bas liep een stukje mee en in het kort vertelde ik hem hoe het was verlopen. Zonder te vloeken!!!
 
Almere 2013
M´n voeten deden wel pijn, maar waren ook nog een beetje verdoofd van de wedstrijd spanning. Ik wilde inmiddels wel graag finishen. Het spannende was er wel af. Ik liep het rondje in gewoon tempo door. Bij het ingaan van de laatste 3 km liep ik langs de fietsroute en zag daar de fietsers van de hele triathlon hun laatste ronde van het fietsen ingaan. Pfff, ik moest er toen echt niet aan denken om nog 90 km te moeten fietsen en daarna nog een Marathon te lopen. Maar goed, ik weet ook dat je dan een andere mindset hebt. Maar toch.
Ik finishte op de  52e plaats:  4 uur 52 minuten en 55  seconden. Mijn tijd viel tegen, maar mijn positie  viel nog wel mee. De finish was mooi en het zag er professioneel uit. Bij de opvang werd er gevraagd hoe het met me ging en ik kreeg een medaille. Ik mocht even zitten en kreeg een warmhouddekken. Tonny, Marian en Bas stonden ons op te wachten en Michael was 3 minuten voor mij gefinisht. Ik moest een beetje bijkomen en mijn verhaal kwijt over het wedstrijdverloop. We koelden een beetje af en gingen het stadhuis binnen om te douchen. Er waren helaas niet veel douches beschikbaar, voor 1000 man die zich moesten omkleden was dat een beetje jammer. Ook bij EHBO ging het niet helemaal lekker. Ik gaf verder geen commentaar, want het zijn wel vrijwilligers die het werk doen. Het eten was goed geregeld. Er waren patatjes en broodjes en ook drinken mocht je gewoon pakken. Dat was prima geregeld. Met Michael nog even de wedstrijd doorgenomen en toen gingen we onze fietsen ophalen. Daar schoot de organisatie dan weer tekort in omdat je eigenlijk pas je fiets om 17:00 uur mocht ophalen. Net alsof ik 4 uur zou gaan wachten om dat te doen. En daarom stond ik dus een uur in de regen te wachten totdat ik mijn fiets mocht halen. Eindelijk had ik mijn fiets en ik liep naar de parkeergarage waar ook nog een 9,50 euro in de parkeermeter moest. Bij het wegrijden, omdat de fiets eerst nog even uitelkaar gehaald moest worden en dat volgens de uitrit computer te lang heeft geduurd, moest ik nog 1 euro extra storten ook.
Wel een anti Climax zo aan het einde van het triatlonseizoen……

Gelukkig heb ik nog wel een paar mooie wedstrijden voor de boeg: 29 september Monstertijdrit (oei in Almere…...   en 20 oktober de standrace Hoek van Holland / Den Helder; 3 november de Berenmarathon op Terschelling en 14 december de Westcoast Challange.
AddThis Social Bookmark Button
Copyright De Challenge van Almere 14 september 2013…. Duursport DEM - zwemmen, fietsen, hardlopen, triathlon, Beverwijk.
Templates Joomla 1.7 by Wordpress themes free